poesia pura

10 Maig 2009 at 23:37 | In arte, creativitat, películas | Leave a Comment
Tags: , , , , ,

Película de Patrice Leconte

Daniel Auteuil “apuñala” a Vanessa Paradis

Me he quedado mudo

y eso de escoger, ¿cómo se hace?

10 Maig 2009 at 23:29 | In creativitat, imaginació, personal | Leave a Comment
Tags: , , , ,

A veces me encuentro ante la situación de tener que escoger entre diferentes opciones. No es que sea nada nuevo ni exclusivo, nada que sólo me pase a mí. De hecho me imagino que es algo inherente a la condición humana: pensamos y somos capaces de imaginar consecuencias, aun sin estar seguros de acertar en los pronósticos. Así pues, cuando calibramos diferentes opciones intentamos imaginar qué puede pasar si optamos por una o si, por el contrario, optamos por la segunda o la tercera o la cuarta o…

En cualquier caso, cuando nos encontramos ante el cruce de caminos que nos lleva hacia diferentes opciones (a veces antagónicas), lo primero es tener claro que, pase lo que pase, queremos optar por una de ellas y no quedarnos anclados donde estamos. Es cierto que es tentador: ante la incertidumbre, quedarse como estamos, no cambiar nada.

Afortunadamente (creo), tengo clara la primera de las decisiones: el cambio es necesario. Desafortunadamente no tengo claro qué camino es el acertado… Si es que lo hay.

Dadme tiempo, solo eso: un poquito más de tiempo. Creo que… ¡me lo merezco! Será un tiempo bien aprovechado, de verdad que si: no es excusa, es tiempo de reflexión auténtica, no de parálisis ni de “voluntad de inmovilismo” (¿oxímoron? no exactamente pero casi, casi…).

Es un momento importante, de eso no tengo duda.

encrucijada

¿Qué fue antes? ¿El huevo o la gallina?

6 Febrer 2009 at 16:48 | In Indignat, TIC, creativitat | Leave a Comment
Tags: , , , , , , ,

El otro día me encontraba sentado en el sofá de casa, con los pies en alto y el portátil sobre mis pantorrillas. De fondo, la tele. No recuerdo qué tenía, pero seguramente era el canal 3/24 (me paso el día por ahí y me sirve para irme enterando de esto y de aquello con alguna pincelada por aquí y por allá).

En los oídos los auriculares con el partido del Barça. Me parece que era la copa de rey, pero no lo recuerdo bien. Lo que sí que me parece que ganó! Iba escuchando algún comentario acertado y el tono de voz del Puyal me hacía prestar atención o no a lo que sucedía en el terreno de juego.

En el ordenador, el eterno caso de finanzas, con sus preciosas cuentas de resultados, los balances y calculando no sé qué inversiones en inmovilizado material… o ¿era la compra de una empresa? ¡qué más da! Era divertido y difícil…

La blackberry ya volvía a tener su infernal lucecita roja avisando: tienes mails por leer… De vez en cuando, la cojo, los leo, me cabreo, contesto, me alegro, contesto, borro, “se me’n fot…”, etc.

En el Facebook, un colega me ha mandado un video, lo abro entre inversión e inversión. De repente, “flash!” otro colega que está conectado al Gmail me manda un mensaje vía chat… Perfecto! Mañana un bocata y una birra antes de clase! Verás que bien que nos salen las inversiones!

En estas andaba cuando me asaltó la duda:

¿Qué fue antes? ¿la multitarea de Windows o nuestra manera de hacer las cosas?

¡MALDITO GATES! ¡Sabía que estabas detrás de esto! ¡No podía ser otro!

Americanooo…

24 Novembre 2008 at 17:25 | In Indignat, creativitat, imaginació | 2 Comments
Tags: , , , ,

Hi havia una vegada, un senyor molt fort, molt fort! Feia moooolta por a tothom! En realitat no era gaire forçut, el què sí que passava era que, quan obria la boca, deixava anar uns sons molt estranys i molt forts que feia que tothom baixés la mirada.

Els veïns del lloc van aprendre obeir sense miraments les ordres del forçut.

Tot i així, un cop, un vailet eixerit (i agosarat) va oferir un rotund “NO” com a resposta a una de les ordres del senyor. Simplement, va girar cua i va marxar. El senyor forçut es va posar vermell i va emprendre tot un seguit d’accions per aturar aquell bailet i fer-lo tornar. No hi va haver manera. Ningú el va trobar. Ningú? Bé sí que el van trobar. De fet tothom sabia on era però ningú no el va entregar mai.

Aquell vailet es va fer gran i forçut a l’empara dels veïns. Va arribar un dia en què, aquell vailet, va tornar a deixar-se veure, fet un home i va amenaçar a l’antic forçut… que ja s’havia fet gran i havia perdut la seva força… que anava encorbat però, encara, amb veu ferma i esfereïdora.

Davant el desafiament, per molt que cridava, ningú li feia cas, ningú el va venir a ajudar… i aquell vailet esquifit i agosarat, amb veu grossa, es va convertir en el nou “home forçut”… Ben aviat els veïns que l’havien acollit es van adonar que era tan exigent com ho havia estat l’anterior. Aquella veu dolça, ferma i justa, s’havia transformat en una autèntica cova d’on sortien els sons més estranys i esgarrifosos…

Creativitat al servei de les empreses

13 Novembre 2008 at 11:29 | In creativitat, innovació | Leave a Comment
Tags: , , , , , , , ,

Dilluns passat, en el marc de la Barcelona Design Week, vaig tenir l’ocasió d’escoltar una persona molt interessant: Felice Limosani. És un artista que crea projectes per a grans empreses de cara a esdeveniments que aquestes organitzen o on hi assisteixen (tipus fires, presentacions de productes, disseny de botigues, etc.). El què a mi m’agrada especialment és que representa un clar exemple que l’art digital i noves tendències artístiques no cal que es quedin en això: expressions culturals. També poden integrar-se en el món empresarial i parlar el mateix llenguatge!

Us adjunto un text divertit però molt il·lustratiu de la seva feina (de fet ho he tret de la seva web, que us recomano molt que visiteu per veure exemples de la seva obra).

concepte Felice Limosani

concepte Felice Limosani

He escrit un article sobre el tema una mica més complert a l’altre blog.

Bloc a WordPress.com. | Theme: Pool by Borja Fernandez.
Entries and comments feeds.